-

Ingezonden gedichten

 

DIEP IN MIJ VERBORGEN …..

 

Diep in mij verborgen zit een kind
Een kind vol met angst en verdriet
Diep in mij verborgen zit een kind
Zo diep verborgen dat niemand het ziet

 

Een kind, zo angstig en verdrietig
Diep verborgen, en het durft er niet uit
Een kind, in elkaar gedoken, heel nietig
Ik probeer hem te bereiken maar dat maakt niets uit

 

Een kind dat zit in mij gevangen
Wat het kind voelt, dat laat ik niet toe
Een kind met een heel groot verlangen
Het kind verborgen houden maakt mij zo moe

 

Dat kind, vertrapt, vernederd en geslagen
Dat kind schreeuwt het in stilte uit
Vertrapt, vernederd maar nog niet verslagen
Dat kind, diep in mij, dat wil er uit

 

Ik wilde dat ik nu kon kiezen
Laat dat kind zitten, diep van binnen
Maar ik voel me rot en ben het nu aan het verliezen
De strijd duurt te lang, ik kan het niet meer winnen

 

Diep verborgen in mij zit een kind
Huilend reikt het naar mij met zijn kleine hand
Ik wil het weten, wie is dat kind
De pijn en het verdriet overwint mijn verstand

 

Diep verborgen in mij zit een kind
Het kind laat mij door zijn gevoelens overspoelen
Ineens weet ik het, ik ben dat kind
Dat kind dat mij eindelijk laat voelen

 

Diep verborgen in mij zit een kind
Ik ben dat kind en ik wil naar buiten
Pak me hand maar vast, mijn kleine vrind
Kom nu maar met alle gevoelens naar buiten

 

Diep verborgen toont het kind mij zijn verdriet
Dat kind wil nu steeds met mij ruilen
Hij wil nu ook dat iemand anders hem ziet
Dankzij dat kind in mij weet ik weer hoe ik moet huilen

CAR.

JE BENT WIE JE BENT

Je ben wie je bent
Men kijkt naar mij maar toch zien ze me niet
Ze zeggen, we weten wie je bent
Maar ik dan denk ik: jullie kennen me niet

Laat ik mijn gevoelens zien als man?
Is dat goed of verkeerd?
Mijn gevoelens tonen, ik weet dat het niet kan
Niet in deze wereld, dat word je afgeleerd

Gevoelens in mij, zoveel, dat het bijna ontploft
Zal ik laten zien wat er leeft in mijn hart?
Nee, want dan vinden ze mij dan te soft
Ze accepteren mij niet want ze zijn verhard

Dat komt door de hedendaagse maatschappij
Je moet presteren, presteren en harder werken
Mijn gevoelens zitten vast, ze zijn niet vrij
Want ben je niet als zij dan laten ze dat wel merken

Een plaagstootje hier en een plaagstootje daar
Eerst nog onschuldig, maar het voelt niet fijn
Ik reageer er niet op en dat vinden ze raar
Het plagen word harder en van binnen doet het pijn

Waarom steeds weer dat gepest
Ik zie een ander, net als mij
Maar hij is aangepast en doet mee met de rest
Toch kan ik hem voelen, hij is ook niet vrij

Ik ben anders dan de anderen
Wat moet ik er aan doen, ik raak verward
Moet ik dan mezelf voor hun gaan veranderen?
Mijn gevoelens inruilen voor een stenen hart?

Ze pesten maar door en ze zijn met velen
Dan doe ik iets wat me zelf verrast
Ik verraad mezelf door hun spel mee te spelen
Om mezelf te beschermen heb ik me aangepast

Ben ik thuis dan hoef ik niet meer te doen alsof
Thuis weten ze wie ik in werkelijkheid ben
Dan heb ik niet meer het gevoel dat ik ontplof
Dan ben ik mezelf, dan kan ik zijn wie ik ben.

CAR

WAAROM MOET IK VOELEN

Waarom moet ik voelen?
Voelen om mezelf te zijn?
Waarom moet ik voelen?
Want voelen dat doet pijn.

Waarom moet ik voelen?
Waarom die gevoelens van anderen?
Waarom moet ik voelen?
Ik wou dat ik dat kon veranderen.

Waarom moet ik voelen?
Die gevoelens zijn niet van mij.
Waarom moet ik voelen?
Waarom niet die gevoelens van mij?

Waarom moet ik voelen?
Gevoelens van verdriet en pijn, zo intens.
Waarom moet ik voelen?
Het kost mijn energie, waar is de grens?

Waarom moet ik voelen?
Gevoelens van een kind, jong en vrij.
Waarom moet ik voelen?
Spelende kinderen, soms voel ik me vrij.

Waarom moet ik voelen?
Gevoelens van anderen wat moet ik er mee?
Waarom moet ik voelen?
Het schijnt er bij te horen, bij HSP.

Car

DIEP IN MIJ VERBORGEN …..

Diep in mij verborgen zit een kind
Een kind vol met angst en verdriet
Diep in mij verborgen zit een kind
Zo diep verborgen dat niemand het ziet

Een kind, zo angstig en verdrietig
Diep verborgen, en het durft er niet uit
Een kind, in elkaar gedoken, heel nietig
Ik probeer hem te bereiken maar dat maakt niets uit

Een kind dat zit in mij gevangen
Wat het kind voelt, dat laat ik niet toe
Een kind met een heel groot verlangen
Het kind verborgen houden maakt mij zo moe

Dat kind, vertrapt, vernederd en geslagen
Dat kind schreeuwt het in stilte uit
Vertrapt, vernederd maar nog niet verslagen
Dat kind, diep in mij, dat wil er uit

Ik wilde dat ik nu kon kiezen
Laat dat kind zitten, diep van binnen
Maar ik voel me rot en ben het nu aan het verliezen
De strijd duurt te lang, ik kan het niet meer winnen

Diep verborgen in mij zit een kind
Huilend reikt het naar mij met zijn kleine hand
Ik wil het weten, wie is dat kind
De pijn en het verdriet overwint mijn verstand

Diep verborgen in mij zit een kind
Het kind laat mij door zijn gevoelens overspoelen
Ineens weet ik het, ik ben dat kind
Dat kind dat mij eindelijk laat voelen

Diep verborgen in mij zit een kind
Ik ben dat kind en ik wil naar buiten
Pak me hand maar vast, mijn kleine vrind
Kom nu maar met alle gevoelens naar buiten

Diep verborgen toont het kind mij zijn verdriet
Dat kind wil nu steeds met mij ruilen
Hij wil nu ook dat iemand anders hem ziet
Dankzij dat kind in mij weet ik weer hoe ik moet huilen

CAR

DE MACHT VAN HET VERLEDEN

De macht van het verleden
Mijn hele leven ben ik bang
Dat verleden beïnvloedt mij in het heden
Of heb ik dan echt levenslang?

Onbewust heb ik de wens om mij te wreken
Mijn hele leven sta ik op scherp
Toch wens ik mij niet te laten breken
Door het verleden dat ik verwerp

Laat ik altijd mijn leven door hun bepalen?
Blijf ik altijd over mijn schouder kijken?
Wat valt er dan nog voor mij te halen?
Wat kan ik dan in mijn leven nog bereiken?

Houden zij dan altijd die macht?
Of neem ik mijn leven in eigen handen?
Zoek ik in mijzelf naar mijn kracht
Wil ik de schepen achter mij verbranden

Het is verschrikkelijk wat ze hebben gedaan
Maar ik wil het nu eindelijk vergeten
In mijn gedachten geef ik ze dat te verstaan
Ik ben ik en iedereen mag dat weten

Nu kruip ik voorzichtig uit mijn schulp
Ik heb het overleefd, dus ik heb die kracht
Ik kom steeds verder en krijg nu ook hulp
Ik accepteer wie ik ben, dat had ik nooit verwacht

Ja, ik leer nu mij zelf te accepteren
Het is moeizaam en een hele lange weg
Stukje voor stukje, ik heb nog veel te leren
Hun macht brokkelt af, voor hun is dat pech

Het verleden doet nog steeds pijn
Er is nog steeds die verschrikkelijke angst
Toch weet ik nu dat ik er mag zijn
Dat ik sterker word, daarvoor zijn zij het bangst

Langzaam begin ik weer te voelen en te leven
Heel moeizaam kruip ik langzaam overeind
Plotseling alles voelen, dat is vreemd en laat mij beven
Toch weet ik het zeker, aan hun macht komt een eind

Als kind ontnamen ze mij alle rechten
Gaven ze mij een leven van angst en pijn
Maar nu, nu heb ik de moed om te vechten
Vechten voor mij zelf, want ik mag er zijn

Car

BANG

Bang, dat ben ik al heel mijn hele leven lang.
Voor het voelen mijn eigen emoties ben ik bang
Ik word bang bij het voelen van emoties van anderen.
Het lukt me niet maar ik wou dat ik dat kon veranderen.

In een drukke omgeving ben ik bang,
Al die mensen om mij heen, dat duurt te lang.
Wat is wat en wie is wie, een naar gevoel?
Is dat van mij of is het jouw gevoel?

Laatst zei iemand:"je hebt speciale gaven".
Wat moet ik er mee, kon ik het maar begraven.
In mijn slaap loop ik door een lange donkere gang.
Overspoeld door gevoelens, het maakt me bang.

Voor de buitenwereld probeer ik het te verbergen.
Hoewel ik weet hoeveel energie dit zal vergen.
Zelden toon ik aan een ander mijn echte gezicht,
want dan ben ik bang voor de woede, naar mij gericht.

Angst, dat ligt als een dikke wolk over mij heen.
Door de mist zoek ik een uitgang, maar vind er geen.
"Je hebt die gaven en dat moet je accepteren".
Dat is gemakkelijk gezegd, maar wie kan mij dat leren?

Volgens een ander kan ik er mensen mee helpen.
Maar het voelt als een bloedende wond, niet te stelpen.
In de bus, metro, tram of trein, wat een gedrang.
Zoveel gevoelens razen door me heen en ik word bang.

Ik zoek hulp bij een paragnost of therapeut, paranormaal.
Dat gaat wat kosten, 35 euro per uur, is dat normaal?
Zoveel kan ik niet betalen en dat is een beetje wrang.
Dus blijf ik alles maar voelen en dat maakt me bang.

Onzekerheid, onmachtig en hulpeloos wat een klotegevoel.
Wie het wil mag het hebben, het is een heleboel.
Ik wil het niet meer en probeer het te onderdrukken.
Maar ik sta te open dus dat gaat me niet meer lukken.

Een kleine baby dood, ik heb het van tevoren gevoeld.
Was het te voorkomen of was het zo bedoeld?
Ik durfde het niet te zeggen en dat maakt het zo wrang.
De onzekerheid blijft knagen, dat maakt me weer bang.

Is dit de bedoeling van het leven?
Is het de bedoeling dat ik dit moet blijven beleven?
Steeds maar weer overspoeld door gevoelens in die lange donkere gang.
Het blijft maar komen en komen, ik wil niet meer, ik ben bang.

ANGST

Wat het is om steeds maar mensen pijn en verdriet te doen.
Het je bewust te zijn en er niets tegen kunnen doen.
Het weten dat mensen van je houden.
Daar niet goed mee om kunnen gaan.
De moeilijkheid van een juiste keus te maken.
De twijfel die blijft.
De angst die je bekneld
De angst om verdriet te doen,
Het leven soms niet meer zien zitten.
Hierdoor andere in de put te brengen
Het alleen zijn, het alleen willen zijn.
Niet geholpen kunnen worden.
De ander aan het twijfelen brengen.
Te veel zijn.
Te weinig zijn.
Je gevoel wel of niet volgen.
Je verstand wel of niet laten werken.
Je eigen verdriet.
Het houden van mensen.
Niet durven.
Leeg... zijn
Gek worden?
Het allemaal niet meer weten.
Het een ander niet aan willen doen.
Zoveel………………….

Tel: 0165-327343 - Mobiel: 06-34141605 - E-mail: mediumjosephine@kpnmail.nl