-

P.N.D. Kraamtranen

Een andere kijk op angsten na een bevalling.
Het zal je maar overkomen, ik spreek uit eigen ervaring, mijn verlangen naar een kindje van mijzelf was duidelijk aanwezig.
Ik zat en was ene roze wolk, mijn verwachtingen waren hoog, maar alles voelde ook zo! Superblij in afwachting van.
Iedereen mocht het weten, ieder mocht het horen.Ik wil.Ik mag.Het kan.Bij mij…word er een eigen kindje geboren!
Naar verloop van tijd werd ik toch wel erg zwaar, in totaal 21 kilo aangekomen.Vocht, vet, opgeblazen, slecht lopen.
Nu van mijn mocht het nu wel gebeuren.Puff het zal er wel bij horen, waar gaat het over, nou liever niet fff.
Maar, jawel op de uitgerekende data braken de vliezen en binnen 4uur was alles platter en lichter geworden.
Mijn verwachtingen waren uitgekomen…mijn allergrootste droom lag op mijnbuik, een allermooist meisje.
14-08-1980 haar naam is Sabrina vernoemd naar hoop en onvolwaardige liefde. Ik was op slag verliefd!
Dit kleine mensje uit mijn geboren, volledig van mijn afhankelijk, zo kwetsbaar, zo dierbaar, een hele grote verantwoording.
Ik mocht mezelf eigenlijk wel een sterke vrouw van 27 jaar noemen, niets was me veel, kom maar op met de wereld!
Ik had toch al veel voor mijn kiezen gehad, maar juist datgene had mijn gevormd en sterk gemaakt, wils en daadkrachtig.
En plots…als een sluipschutter was ‘het’ daar…ik had ‘het’ niet erkend.Niet verwacht, niet gevraagd en zeker niet uitgenodigd!
Heel voorzichtig werd ik beetje bij beetje angstig als ik alleen in huis was, iets wat ik zelf niet kende van mijzelf.
Werd ook bang om met mijn kindje alleen te zijn, niet dat ik het wat aan zou doen, maar gewoon niet alleen zijn!
Wat is dit in godsnaam, waar komt dit vandaan, wat moet ik hiermee, wat is er aan de hand!help s.o.s.
Mijn mooiste droom lag aan duigen
Mijn verwachting begon zwaar te buigen
Elk moment een aanval van angst en onmacht
Ik verlies mij…ik verlies mijn kracht
Ook dit mag iedereen horen
Er is bij mijn een nieuw kindje geboren
Maar ik functioneer niet naar behoren
De angst was nu goed geboren, ik voelde mijzelf zo alleen en eenzaam en onbegrepen als nooit tevoren.
Mensen waren vaak om mijn heen en begrepen het wel, maar konden niet echt iets voor mijn betekenen.
Ik wist een ding zeker…IK GA HET NIET REDDEN ALLEEN…ik moet hulp zoeken.Voor mezelf en mijn kindje.
De dokter werd mijn beste vrind, ik zocht en vond wat ik nodig had….Begrip en een arm rond mijn heen.
De meeste papa’s begrijpen ook niet wat jij eigenlijk meemaak, voor hen is het net zo dramatische en veel onmacht.
Deze papa ging dan ook in verband met nieuw werk voor hele weken van huis, dat heeft waarschijnlijk ook meegespeeld.
Meestal komt er alles uit…naar een ingrijpende situatie in je leven, en een geboorte is zo een gebeurtenis.
Ik die graag de controle had over mijn leven, er viel niets meer te controleren, er waren alleen maar momenten van angst.
Vooral in de ochtend…vreselijk…de angst greep mij naar de keel.Een woordeloze angst…van kop tot teen…angst.
Tot de dokter het verlossende woord bracht….Postnatale depressies…een hormonale kwestie...een tijdelijk lichamelijke storing.
Joepie!!!ik was en werd niet gek! Die knettergekke hormonen lagen met elkaar in de knoop en overhoop.
Nou geloof me maar…ik weet nu inmiddels als medium dat dit erger is, geteisterd worden door hormonen dan door demonen.
Het had een naam gekregen, mocht ook gelijk aan de pil om zo een beter evenwicht te verkrijgen.
Heb met samen werking met de huisarts en vriendinnen die ook P.N.D. hadden, een soort eerste opvang geregeld.
Om zo actief mee aan de slag te gaan kon ik mijn angsten omzetten in positief omgaan met P.N.D.
Uiteindelijk is het vanzelf weer overgegaan!echt waar.het is van tijdelijke aard.
Iedere vrouw heeft verschillende angsten en de duur van zo een depressie is voor ieder anders, maar het gaat altijd over.
Uiteindelijk spelen diverse factoren duidelijke mee, er gebeuren zo veel veranderingen plots in je leven die je niet had verwacht.
Verantwoordelijkheid die soms heel zwaar weegt.
Waarom huilt de baby…is er iets mis…met wie.Jee
Moet ik iets laten.Moet ik iets doen…iets vergeten!
Doe ik het wel goed.Vlug even in een boek lezen.
Van alle hoeken en boeken goed gemeend advies.
Oei.Wat houdt de baby hier van over…later misschien.
Ik wil even niets meer…ben zo ontzettend moe.En slaap
Waar ben ik aan begonnen…was ik even weer maar alleen!
Maar …hoe kan ik zo denken…het is mijn eigen kind!

En juist….Dit eigen kind….Heeft nu een eigen kind gekregen, ik ben inmiddels 53 jaar en oma van een gezonde kleinzoon
Ze heeft het overleefd….Ze is nu mama geworden en ook 27 jaar, ze heeft een lieve man die alle begrip voor haar heeft!
Beste lezer…je raad het al….Mijn dochter is ook letterlijk en figuurlijke overvallen door een lichte vorm van P.N.D.
Deze woorden blijven hangen….ma…gaat dit weer over…wanneer vind ik weer mezelf terug.
Ik wil zo graag genieten…van het leven…van mijn kindje….ma…wanneer…!
Ik blik even terug, in de tijd…en ik voel precies wat zij nu voelt…angst en onmacht.Mijn kind met haar kind nu.
Het gaat over lieve schat….dat mag en kan ik je beloven…ik hou van jouw…voor altijd.
Dit heeft ons sterker gemaakt in ons leven…zo mag en kan het ook met jullie zijn.Blijf positief denken als het kan!
We zijn zovele jaren verder, er is nu veel meer over P.N.D. te doen en te lezen, er is zelfs veel onderzoek naar gedaan.
Ik ben samen met Sabrina gaan zoeken voor eventuele hulp erbij, hopelijk schrijft ze zelf haar verhaal.
En haar zoektocht van weer beter worden en genezen van kraamtranen.

Beste bezoekers van mijn site
Ik vraag je om je ervaringen en reacties achter te laten in het gasten boekje
Misschien een woord van troost en herkenning voor mijn dochter Sabrina, die er nu midden inzit.
Vaak is delen…sneller beter worden…
Liefs Medium Josephine

Tel: 0165-327343 - Mobiel: 06-34141605 - E-mail: mediumjosephine@kpnmail.nl