-

De geest geneest, verdriet – verlies

Een verdriet diep in mijn hart. Iedereen kan aan het spit voor mijn part, dan voel ik me hierna weer diep verloren, een verlies, een bitter verdriet is in mij geboren. Hoe kom ik hier in godsnaam weer doorheen, hoort dan niemand mijn alleen geween. Zittend op een houten stoel, luisterend naar mijn rotgevoel. Ik probeer wanhopig te denken, het krijgt op mijn geen enkele vat. Heb ik deze misère nu nog niet gehad. Het maalt en draait maar in mijn hoofd, een machteloos gekmakend gevoel, wat heeft dit allemaal voor doel. Een wond zo groot als een vuist, uit wanhoop leg ik een pleister op mijn wonde. Is dit nu mijn levensweg die kruist. Ik hoop dat nog niet alles is verloren, en dat ik morgenvroeg als een nieuw mens wordt geboren.

Ik kijk vanuit mijn houten stoel nog eens naar boven, en vraag, geef mij alle liefde, kracht en wijsheid naar behoren. Ik voel mij zo eenzaam tussen die massa mensen. Iedereen leidt zijn eigen leven, niet wetend dat ze iets moois kunnen weggeven.

Druklopend lopen ze bijna over mij heen, niet wetend dat datgene waar ieder eenzaam mens op wacht, ook leeft in de kern van hun eigen hart, toch kan ik geen mens iets gaan verwijten. Ik draag toch geen bordje op mijn borst. Zij voelen op dat moment geen hartenpijn. Zij horen niet mijn hulpgeroep, omdat ik het liever voor mijzelf houd. Ik draag op dit moment alleen mijn rouw, toch is er geen verwijt naar allen, omdat ik zo vreselijk veel van mensen hou. In het begin is iedereen om je heen, men troost en luistert naar je stil geween. Iedereen probeert punten te scoren, men zorgt en luistert naar behoren. Dan komt er een moment…van leegte en stilte om je heen. Iedereen is weer dik tevree. Iedereen roept, hè, jij, wanneer verleg jij eens je grens. Je blijft maar zitten treuren, is er nu niets waarmee wij je op kunnen beuren. De wereld zit vol met andere mensen. Heb je dan helemaal geen wensen? Ik lach en kijk ze medelijdend aan. Ze zijn immers ver met mijn verdriet meegegaan. Nu willen ze mij laten met die banaan, och ik begrijp; en sjok weer eenzaam voort, achter mijn eenzame en verdrietige poort. Och, ze kunnen niet weten wat je voelt en bedoelt, tenzij ze het zelf hebben doorvoeld. Van iemand houden en verliezen, een persoon is nooit meer om je heen. Wanneer je deze pijn hebt gevoeld en doorstaan, dan zit je op dezelfde golflengte, dan voel je dat mens pas aan, en uit je geen loze kreten zoals, laat toch gaan die banaan. Dan luister je, voel je, begrijp je, en samen ga je mee op die levensgladde baan, maar jij met schaatsen, zodat die ander zichzelf kan laten gaan. Heus, ze zijn er en komen op je pad, maar niet per 24 in een krat. Toch, kijk eens om je heen, voel al die mensen eens, dat stil geween. Ze laten het niet weten, en uiten geen loze kreten. Maar ik…ik zie ze gaan, ik voel en begrijp hun verdriet. Als ik kon, snelde ik ze allemaal achterna, om ze terug te halen naar hun eigen bestaan, hun eigen leven. Want geloof mij er is beslist een hoop vreugde en moois te beleven. Bid en vraag om kracht voor een mooier leven, geloof in jezelf en put kracht uit een hogere macht, blijf in jezelf geloven, dan kan ik je een ding beloven. Op een dag zullen je tranen drogen, je verdriet is milder geworden. Je hart straalt weer warmte uit, je voelt je nooit meer alleen, en geloof mij, het verdwijnt dat stil geween. Dan mag en kan iedereen jou weer horen. Je bent een ander mens, je bent dan opnieuw geboren. Want jij kan dan een ander mens hulp bieden en geven, vanuit jou nieuwe leven….

Dit heb ik zelf moeten beleven, om een ieder steun en liefde naar behoren mee te kunnen geven.

Vanuit de geest, die iedereen geneest, Josephine.

Tel: 0165-327343 - Mobiel: 06-34141605 - E-mail: mediumjosephine@kpnmail.nl